Winter in Eden by Harry Harrison

Author:Harry Harrison
Language: nld
Format: mobi, epub
Published: 2011-03-04T21:14:55+00:00

23

De volgende ochtend hinkte Ortnar, zwaar op zijn speer steunend, reeds in alle vroegte weg om het spoor van de Yilanè te gaan zoeken. Kerrick wilde wel in zijn plaats gaan, maar hij wist dat de grote jager een veel betere spoorzoeker was. Terwijl Armun de kinderen te eten gaf, sneed hij lange houten palen om een travois te maken en gebruikte de riemen van hun bepakking om ze aan elkaar vast te binden. Hij was net bezig hem achter de mastodont te spannen toen Ortnar terugkwam.

'Ze zijn vanuit zee gekomen,' zei hij, terwijl hij zich hevig transpirerend en met een van pijn vertrokken gezicht op de grond liet vallen. 'Ik heb de plek gevonden waar ze aan land zijn gekomen en waar ze een hinderlaag hebben gelegd om de sammad in de val te lokken. Ze zijn weg, terug naar zee.'

Kerrick keek omhoog naar de lucht. 'Totdat we dieper in het zuiden komen, zitten we hier veilig genoeg. Na deze moordpartij zullen ze er wel geen vogels op uit sturen om het gebied in de gaten te houden. We vertrekken nu meteen en proberen zo ver mogelijk zuidwaarts te komen voordat we weer 's nachts zullen moeten reizen.'

'De uil...' zei Armun. Kerrick knikte.

'En toch kunnen we beter 's nachts reizen. De roofvogels vliegen hoog en bestrijken een veel groter gebied. Meer kunnen we gewoon niet doen.'

Na het passeren van de onheilsplek bereikten ze het duidelijke spoor dat de sammad had achtergelaten en volgden dit naar het zuiden. Arnhweet, die het allemaal reuzeleuk en spannend vond, rende achter de voortsukkelende mastodont aan en bleef af en toe staan om de reusachtige hopen verse mest te bewonderen. Darras liep zwijgend voort, nog verdoofd door het gebeurde, en bleef dicht bij Armun in de buurt. Arnhweet werd al gauw moe van het lopen en sprong op de travois, waar hij even later gezelschap kreeg van het kleine meisje. Harl was met zijn dertien jaar al veel te groot voor dergelijke kinderachtigheden en bleef bij de anderen lopen.

Ortnar weigerde mee te rijden op de travois — ook al bezorgde zijn teenloze voet hem onophoudelijk helse pijnen. Hij was een jager, geen kind. Kerrick stelde het één keer voor, maar bracht het na de gesnauwde weigering van de jager niet meer ter sprake. Omstreeks het midden van de ochtend begon er een fijne miezelregen te vallen, die steeds heviger werd naarmate de dag vorderde. Gehinderd door de kleverige modder bleef Ortnar steeds verder en verder achter, totdat hij uiteindelijk geheel uit het gezicht verdween.

'We moeten op hem wachten,' zei Armun. Kerrick schudde zijn hoofd.

'Nee. Hij is een jager en heeft zijn trots. Hij moet doen wat hij moet doen.'

'Jagers zijn gek. Als ik pijn in mijn voet had, zou ik op de travois gaan zitten.'

'Ik ook. Dat betekent dat ik maar een halve jager ben, want een Yilanè loopt alleen als dat absoluut niet anders kan.'

'Jij bent geen marag!' protesteerde ze.

'Nee - maar af en toe denk ik wel als een van hen.' Zijn glimlach verdween en hij stapte met een ongelukkig gezicht door de regen.

Download

Copyright Disclaimer:
This site does not store any files on its server. We only index and link to content provided by other sites. Please contact the content providers to delete copyright contents if any and email us, we'll remove relevant links or contents immediately.